///

De laatste tijd hoor ik mensen praten over non-dualiteit ‘door de ogen van het ego’. Dan zeggen ze dingen als: ‘voor mij als individuele mens bestaat non-dualiteit eigenlijk niet. De wereld bestaat voor mij alleen maar uit dualiteit, en het is de kunst die dualiteit te omarmen.’

Nu snap ik dat ze het goed bedoelen, alsof je in die omarming één wordt met de dualiteit. Het wordt ook heel mooi gezegd, wat op zich al inspireert. Maar als spirituele tip snap ik er niks van.

Het omarmen van alle dualiteit helpt je namelijk niet verder als je spiritueel wilt groeien of zoekt naar verlichting. Iets omarmen betekent zoveel als ermee instemmen of het aanvaarden. En daarmee kom je er niet. Tenminste, niet bij je eigen, alomvattende waanzinnige kern.

Dualiteit is geen realiteit. Dualiteit is die eeuwige strijd in je hoofd.

De wereld is een en al dualiteit? Ja, tussen je oren. Dualiteit is geen realiteit. Dualiteit is die eeuwige strijd in je hoofd. Het bedachte beeld dat je niet verbonden bent met de wereld. De fantasie dat jouw ego, jij als ‘ik’, grip wil hebben op de ‘buitenwereld’. En er dan vroeg of laat tegenaan loopt dat dit niet zo blijkt te zijn. Juist dit laatste veroorzaakt lijden.

Als je om je heen kijkt naar wat er werkelijk gebeurt – zonder dat je er een verhaal in je hoofd van maakt – dan herken je direct dat dualiteit niet echt bestaat. Er is misschien wel ‘goed’ en ‘fout’, maar dat is nog geen dualiteit. Ze zijn niet in strijd met elkaar. Er is geen duel. Ze kunnen juist niet zonder elkaar.

De strijd ertussen ontstaat alleen maar in je hoofd, door wat jij ‘goed’ vind, of juist ‘slecht’. Een andere opvoeding, een andere tijd, een andere cultuur en jouw beeld over ‘goed’ of ‘fout’ is weer anders. Dualiteit bestaat dus louter bij de gratie van jouw beeld, jouw gedachten, jouw meningen over wat je ziet gebeuren. En die bestaan alleen maar in je hoofd.

 Het gaat er niet om dat je de dualiteit omarmt. Het gaat erom dat je de dualiteit doorziet.

De dualiteit omarmen betekent dus zoveel als het (bedachte) leed wat je in je leven tegenkomt aanvaarden. Het betekent dat je aanvaardt dat je de wereld alleen door de blik van je gedachten ziet. Maar nee, dan kom je niet verder.

Het gaat er niet om dat je de dualiteit omarmt. Het gaat erom dat je de dualiteit doorziet. Dat je doorziet dat je bedachte wereld niet meer dan een illusie is. Dat je doorziet dat juist jouw ‘ik’ de dualiteit creëert. En dat je doorziet dat je veel groter bent dan die afgeschermde, non-fysieke ‘ik’ in je hoofd.

Het moment dat je dat doorziet, gebeurt er iets. Dan ontdek je als vanzelf dat je op een of andere manier verbonden bent met alles wat er om je heen gebeurt. Zonder tegenstrijdigheid, als één grote eenheid. Inderdaad. Dat je éénheid bent met wat er gebeurt, geen-tweeheid. Non-dualiteit.

Hoe kan je dat herkennen? Door de dualiteit te onderzoeken. Vraag jezelf af: waaruit bestaat de dualiteit? Waar wordt de dualiteit ervaren? Wie ervaart de dualiteit? Kijk naar wat er werkelijk gebeurt en je stapt vanzelf uit je droomwereld.

Non-dualiteit, kan ik je verklappen, bestaat wel degelijk. Het is de enige realiteit.